Neolamprologus kungweensis

syn. Lamprologus kungweensis
(Poll, 1956)

Ogólna charakterystyka: Podaje się, że zamieszkuje strefę mulistego i piaszczystego dna na głębokości 10 - 40 metrów. Miejscem jego występowania jest wschodnie (na południe od rzeki Malagarasi) i zachodnie wybrzeże Tanganiki (przy Kalemie). Ryby te drążą tunele i jamy w zbitym podłożu.

Rozmiary i ubarwienie: Literatura podaje, że samiec dorasta do 4 centymetrów, samiczki są mniejsze i osiągają około 3-3,5 centymetry. Natomiast sam byłem w posiadaniu o wiele większych osobników, które sięgały 10 cm. Możliwe jest, że pozyskiwane z Jeziora są osobniki tylko małe i stąd bierze się ta rozbieżność. Ciało jest wydłużone. Duże oczy wystają lekko ponad linię czoła - górna ich oprawa z niebieskim połyskiem. Ciało beżowoszare o jednolitym odcieniu, bez plam. U samiczek część brzuszna ze złotawym połyskiem. Płetwy piersiowe przezroczyste. Pozostałe płetwy w kolorze ciała, szarobeżowe. Końce pierwszych promieni płetw brzusznych wyraźnie białe. Płetwa grzbietowa i odbytowa zakończone ciemnoszarym rantem. Płetwa grzbietowa samiczek z wyraźną podwójną czarną plamą, na białym tle. Dodatkowo u obu płci końce promieni płetwy grzbietowej są żółte.

Warunki chemiczne wody: typowe jak dla innych ryb z jeziora Tanganika. pH 8-9

Temperatura: Podaje się,że nie powinna spadać poniżej 22 stopni i przewyższać 29 -30 stopni. Sam stosuję raczej przedział 24-26 stopni.

Zachowanie: Ryby bardzo agresywne wewnątrzgatunkowo. Kopią jamy pod kamieniami gdzie znajdują schronienie, często z dwoma wejściami. Budowa nowego domu (np. po zmianach w akwarium) zajmuje samcowi kilkanaście minut. Piach wynoszą w pyszczku. Samiczki chętnie chowają się w muszlach.Tak jak w przypadku innych muszlowców agresja ryb wzrasta w okresie godów i podchowu wylęgu. Należy zadbać (podobnie jak u innych gatunków) o odpowiednie oddalenie rewiru samca i samiczek.

Rozmnażanie: Jest to muszlowiec fakultatywny.Trzeba mieć dobraną parę ryb. Jest to ryba monogamiczna ale można się pokusić aby samca trzymać z kilkoma samiczkami. Samiec wykazuje dużą agresję w stosunku także do samiczki. Tarło przebiega albo w muszli, albo w jamach wykopanych przez samca.
W naturze tarło przebiega w tunelach. Ikra nie jest mocno przytwierdzona do podłoża i istnieje hipoteza iż może być przenoszona z miejsca na miejsce przez ryby. Byłby to etap przejściowy, łączący ryby składające ikrę na podłożu z rybami inkubującymi ikrę w pyskach.

Pokarm: W środowisku naturalnym ryby te odżywiają się małymi skorupiakami. W akwarium więc z powodzeniem karmimy je mrożonkami planktonowymi, typu dafnia, artemia, gammarus, oczlik. Dla wylęgu tradycyjnie najlepsze są naupliusy artemii. Pokarmy suche mogą być tylko uzupełnieniem diety. Dietę tę wzbogaciłem w pokarm roślinny - spirulinę.

Urządzanie akwarium: Dla pary tych ryb wystarcza już akwarium 50-60 litrowe. Dobrana para ryb będzie się czuła w nim znakomicie. Jako podłoże piasek lub piasek koralowy. Puste muszle np. winniczka (Helix) czy ampularii (Pomacea).

Uwagi: Ze względu na agresję myślę, że nie jest to ryba dobra na początek przygody z Tanganiką.Bardzo zbliżone wyglądem są ryby z gatunków Neolamprologus signatus i Neolamprologus laparogramma, które w dodatku zamieszkują ten sam rodzaj biotopu Tanganiki.

J. K. Chiliński