Lamprologus signatus

Poll, 1952


 

Ogólna charakterystyka: jeden z rzadziej spotykanych w akwariach przedstawicieli muszlowców. Jest bardziej wymagający w hodowli i o wiele delikatniejszy od swoich krewniaków z rodzajów Lamprologus i Neolamprologus. Nazwa naukowa tej rybki wiąże się z występowaniem na ciele pasków, szczególnie widocznych u samców. Kolory i ciekawe zachowanie signatusa wynagradzają wszystkie trudności, jakie hodowca musi pokonać przy hodowli tego muszlowca.

Występowanie: Głównym miejscem występowania są rejony Moby w Zairze na południowo-zachodnim wybrzeżu jeziora Tanganika, choć występowanie signatusa odnotowano także w zatoce Cameron w Zambii. Preferuje strefę piaszczystego litoralu. Podłoże często może być błotniste i pokryte pustymi muszlami ślimaka Neothauma.

Rozróżnienie płci: Samiec osiąga około 5,5 cm długości, a samica - 4,5 cm. Występuje znaczny dymorfizm płciowy. Samce mają poprzeczne pasy na bokach ciała, a samice nie. Te ostatnie mają kombinację różowych, złotych i zielonych kolorów przechodzących jeden w drugi wokół brzucha. Sam brzuch można porównać do pięknie ubarwionych w czasie tarła samiczek Pelvicachromis teaniatus. Jeśli samica jest przygotowana do tarła, pojawi się jeszcze barwa czarna. Samiec może pochwalić się pięknie opalizującą na złoto i srebrno płetwą grzbietową, która ukazuje swoje piękno tylko wtedy, gdy jest postawiona na "drut kolczasty ".

samiec
samica

Uwagi: Signatus jest blisko spokrewniony z Lamprologus kungweensis. Rzeczywiście, wyglądają bardzo podobnie, jednak L. signatus nie ma plamki na płetwie grzbietowej.

Warunki chemiczne wody: typowa dla mieszkańców Tanganiki, woda twarda i zasadowa.

Temperetura: 26-28 idealna; Trzeba uważać żeby woda nie przekraczała 29 C.

Zachowanie i rozmnażanie: Są to rybki tworzące pary i składające do 40-tu jaj, umieszczanych w muszlach ślimaka Neothauma. Możliwe jest też złożenie ikry w specjalnie wykopanej norce. Samiec z samicą pozostają blisko groty z jajami. Głównym opiekunem jest samica. W kilka godzin po tarle, może ona zabrać ikrę do pyska i przenieść ją do innej muszli, jednakże nie wszystkie odmiany wykazują takie zachowania. Jeśli samica upuści kilka jaj, również samiec może podpłynąć i zabrać je do miejsca przeznaczenia. Zachowanie to zwykle nie objawia się w akwariach, gdzie występują inne gatunki ryb.

Właśnie występowanie innych ryb stanowi problem w hodowli signatusów. Jeżeli decydujemy się na akwarium wielogatunkowe i chcemy połączyć signatusy z innymi muszlowcami, musimy jako pierwsze wprowadzić właśnie signatusy, aby mogły zająć sobie rewir. Moje prywatne doświadczenia, wskazują iż ryby te nie są tak "ostre" jak inne muszlowce i są przez inne przeganiane. Trzymają się wtedy bardzo wysoko, tuż przy tafli wody i trzeba uważać, aby nie wyskoczyły. Dlatego ryba ta powinna pływać tylko ze spokojnymi gatunkami, najlepiej zajmującymi inne strefy akwarium np. z Cyprichromis. U mnie takie połączenie z Cyprichromis i - o dziwo - Xenotilapia jest bardzo udane, bo zarówno Cyprichromis, jak i Lamprologus signatus wyprowadzają młode w akwarium ogólnym. Próby łączenia signatusów z innymi muszlowcami, i to w dużych akwariach, kończyły się niepowodzeniem. Ale jeżeli dobrze dobierzemy współtowarzyszy i para obierze sobie terytorium, rybki zaczną permanentnie bronić swojej "posiadłości"

W czasie pilnowania ikry głównie samiec broni granic swojego terytorium. W temperaturze 26 stopni C. po 2- 2,5 dniach wykluwają się larwy a narybek pływa swobodnie po 5-6 dniach. Młode pojawią się u wylotu muszli po 8,5 dniach. W tym czasie samiczka zaczyna wykopywać różne dołki, do których falującymi ruchami ciała przywołuje swoje pociechy. Młode, choć nie trzymają się samej muszli, to jednak rozpływają się tylko w obrębie widoczności swoich rodziców.

Pokarm: najbardziej zbliżony do naturalnego (małe skorupiaki i larwy owadów) . U mnie jedzą: dafnię, oczlik, solowiec i wszelkie gotowe pokarmy, odpowiednio rozdrobnione.

Akwarium: jeżeli jednogatunkowe akwarium to 50 litrów dla jednej parki będzie odpowiednie. Ważne jest to żeby powierzchnia dna była jak największa. W akwarium z mieszaną obsadą trzeba oddzielić dla jednej parki terytorium przynajmniej 30x30.

Uwagi: jeżeli dopiero chcemy zaczynać hodowlę muszlowców, to lepiej zacząć od mniej wymagających gatunków, takich jak Neolamprologus brevis, czy Lamprologus ocellatus. Dlatego na pewno nie jest to rybka dla początkujących akwarystów. Niewątpliwie jednak dla wszystkich, którzy się zdecydują na hodowlę tych ryb, będą one wdzięcznym obiektem obserwacji.

 

Marcin Nowacki