Delikatne piękno - Xenotilapia

Marcin Nowacki

 

 

Kto miał możliwość oglądać zachowania ksenotilapii, może docenić piękno tych ryb. To właśnie te niesamowite zachowania w połączeniu z nietypowym wyglądem sprawiają, że coraz więcej miłośników Tanganiki zaczyna przygodę z tymi wspaniałymi rybami. A trzeba powiedzieć, że jest to zajęcie dość wymagające, i wcześniej zdobyta teoretyczna wiedza jest absolutnie niezbędna.

Na samym początku chciałbym zaznaczyć, że wprowadzenie do tych rybek jest bardzo trudne, a przedstawione tutaj informacje są bardzo, ale to bardzo ogólne i dopiero opisy konkretnych gatunków mogą dokładnie ukazać złożoność i różnorodność wyglądu i zachowania poszczególnych gatunków ksenotilapii.

Ksenotilapie są endemicznymi pyszczakami, o bardzo wydłużonej i smukłej sylwetce. Dodatkowo nieproporcjonalnie duże oczy i "końska" głowa ukazują nam bardzo delikatną rybę. W zależności od gatunku, ubarwienie może być jednolicie srebrne, niebiesko opalizujące, czy też złożone z mieniących się wzorów. Często tylko samce w czasie godów wybarwiają się w kolorach żółto-niebiesko-zielono-czarnych, gdy tymczasem samiczki pozostają biało-srebrzyste. Tak samo z zależności od gatunku tarło odbywa się z jedną samiczką, lub też z kilkoma, albo również jedna samiczka z kilkoma samcami. Choć większość ksenotilapii to ryby stadne, są też i takie, które tylko w parze mogą przebywać w akwarium. Samce gatunków stadnych budują kratery, będące swego rodzaju areną, gdzie prezentują swoje wdzięki, wabiąc samice. I choć u tych ksenotilapii kratery są nieodłącznym elementem godów, znaleźli się specjalni budowniczowie, którzy oprócz dołka, potrafią usypać liczne wzgórza wokół krateru. Do tej pory nie wiadomo w jakim celu to robią, możemy tylko fantazjować na ten temat.

Jeżeli zdecydujemy się na hodowlę tej pięknej rybki w akwarium, musimy spełnić kilka istotnych warunków. Woda musi być zbliżona parametrami do wody w jeziorze Tanganika, zaś akwarium powinno odzwierciedlać piaszczysty litoral tego jeziora. Oprócz piasku, który jest absolutnie konieczny przy hodowli ksenotilapii (z wyjątkiem X. papilio), dużą rolę odgrywa powierzchnia dna zbiornika. I oczywiście im większe tym lepsze, szczególnie przy większej ilości samców. Duża wolna przestrzeń może być delikatnie przedzielona kamieniami, sugerując podział na rewiry zajmowane przez samce. Trzeba też w tym miejscu zaznaczyć że trzymanie przynajmniej dwóch samców wzmaga u nich intensywność ubarwienia, a ich pokazy na granicy rewirów są niezapomnianym widokiem.

 


Opisy gatunków:

X. bathyphila
X. boulengeri
X. flavipinnis
X. ochrogenys
X. ornatipinnis
X. papilio
X. sima
X. sp. "Chituta"
X. sp. "Katete"
X. sp. "Ndole"
X. sp. "Sunflower"
X. spiloptera

.